นิยายวิทยาศาสตร์ "โทรทัศนา"

ถาม - ตอบ ปัญหาฟิสิกส์ ระดับมัธยม

Moderator:

User avatar
nokroo
Posts: 188
Joined: 01/01/1970 7:00 am
Location: วัดตะคร้ำเอน ต.ตะคร้ำเอน อ.ท่ามะกา จ.กาญจนบุรี

นิยายวิทยาศาสตร์ "โทรทัศนา"

Postby nokroo » 08/10/2017 8:58 pm

โทรทัศนา

Image

จากเรื่อง LATEST FEATURE
ของ MAGGIE NADLER
แปลโดย นพดล เวชสวัสดิ์

“นี่เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่สุด

ยอดเยี่ยมที่สุด ที่มีอยู่บนโลกนี้ครับ

ไม่มีคู่แข่งกล้าเสนอหน้ามาเปรียบเทียบได้”

ในทันทีที่เธอย่างเท้าก้าวเข้ามาในร้าน ผมจัดประเภทเธอได้ทันทีว่าต้องเป็นแม่บ้านกระเป๋าหนัก อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ชานเมือง สามีเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้าที่ไม่เคยอยู่ติดบ้าน ผมชอบแม่บ้านขี้เหงาพวกนี้จริง ๆ .....อายุราว ๆ ห้าสิบ พอกเครื่องสำอางเต็มหน้า หนังตาแดงช้ำเพราะดวดเหล้าเป็นนิจศีล.....ที่แน่ ๆ ก็คือ เสื้อขนมิ้งค์และทรงผมที่ได้รับการตัดแต่งจากช่างฝีมือเยี่ยม บอกผมได้ทันทีว่า....เงิน....เงินเป็นปึก ๆ ผมรีบเดินไปต้อนรับเธอ
“ผมจะรับใช้อะไรคุณได้บ้าง ? มาดาม”
“ฉันอยากได้โทรทัศน์สักเครื่อง...”
สุ้มเสียงของเธอหนักแน่น คุ้นเคยกับการออกคำสั่งเป็นกิจวัตร “......ซูปรา....เอารุ่นใหม่ล่าสุดเลย”
ซูปรา เอ็กซ์....หวานล่ะซี ผมพยายามกัดฟันตีหน้าตาย ไม่ให้เธอเห็นแววลิงโลด เราได้รับคำสั่งเคร่งครัด ห้ามเอ่ยถึงโทรทัศน์รุ่นนี้ จนกว่าลูกค้าจะเป็นผู้เสนอขึ้นมาเอง “....อ๋อ, แน่นอนครับ เชิญทางนี้เลยครับ” ผมเดินนำทางเธอผ่านเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เลือกสรรแล้วเพื่อความอภิรมย์ของลูกค้า จนกระทั่งถึงห้องโชว์โทรทัศน์ “.....ถึงแล้วครับ...คุณเคยใช้โทรทัศน์รุ่นนี้มาก่อนหรือเปล่าครับ ?”
“เปล่า.....เปล่า ไม่เคย.....” เสียงของเธออึกอัก..... แปลได้ง่าย ๆ ว่ามีสิทธิ มีสิทธิขายได้อีกเครื่อง ผมยกทีวีลงมาจากหิ้งด้วยมือข้างเดียว “นี่ไงครับ.....” ผมพยายามฉีกยิ้มเงินล้าน “นี่เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่สุด ยอดเยี่ยมที่สุดที่มีอยู่บนโลกนี้ครับ ไม่มีคู่แข่งกล้าเสนอหน้ามาเปรียบเทียบได้ ....สิ่งแรกที่คุณเห็นได้ก็คือ โทรทัศน์เครื่องนี้น้ำหนักเบาหวิว....ไม่เกินห้ากิโลกรัม คุณเลือกที่จะแขวนมันไว้บนผนังหรือบนขาตั้งในตัว....” ผมดึงเอาขาตั้งที่ซ่อนอยู่ในโครงเครื่องยืดออกมา “....จะยกไปไหนต่อไหนได้สะดวกจริง ๆ ครับ เหมาะที่สุดที่จะนำไปดูนอกบ้าน ในมุมสงบส่วนตัว”

.........................................................
“อ๋อ รุ่นนั้นเอง มีครับ....มีแน่นอน...
ซูปรา เอ็กซ์ -14 เดอลุกซ์ มีคุณสมบัติพิเศษที่คุณพูดถึง... ไม่ใช่เครื่องนี้หรอกครับ รุ่นพิเศษของเราอยู่ในโชว์รูมด้านในครับ...”
.........................................................................


“จริงหรือ ?” แม้ว่าเสียงของเธอเปี่ยมด้วยอำนาจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สนใจ กำลังใจผมมาเป็นกอง พยายามปูพื้นต่อไป
“นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นนะครับ......”
ผมเปิดสวิตซ์เครื่อง สีสันเจิดจ้าเต็มจอ ขบวนพาเหรดหลากสีสวยสดปรากฏบนจอ สาวสวยประจำรถบุปผาชาติโบกไม้โบกมือให้ “....สีสันเป็นธรรมชาติไม่ผิดเพี้ยน และยังมีอีกอย่างที่โทรทัศน์อื่น ๆ ไม่มี....” ผมบิดปุ่ม บนจอเปลี่ยนจากสีเป็นขาวดำ “....การเปลี่ยนสีเป็นขาวดำทำให้การรับชมสถานีที่มีการถ่ายทอดขาวดำ....อ้อ เช่น รายการภาพยนตร์เก่า ๆ โบราณ ๆ สบายตาเป็นที่สุด” ผมเอื้อมมือไปด้านหลังเครื่อง ปรับเปลี่ยนจากขาวดำเป็นสีเหมือนเดิม จากนั้นอีกสวิตซ์หนึ่ง “....และนี่ก็คือภาพสามมิติ....” เธอพยักหน้ารับ ท่าทางทึ่งจนเห็นได้ชัด เธอถอยหลังกรูดเมื่อนางงามประจำรถบุปผาชาติโยนดอกกุหลาบสีเหลืองพุ่งตรงมาหาเธอ ผมปรับปุ่มเปลี่ยนช่องจนรับรายการดนตรีออเคสตราวงใหญ่ “.....ภาครับเสียงสมบูรณ์แบบ สเตริโอโฟนิคให้เสียงทุ้มลึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง ๆ เพียงติดตั้งลำโพงเพิ่มอีกข้างเท่านั้นเอง”
เธอก้มศีรษะรับอีกครั้ง ผมชักจะใจชื้นขึ้นมามากแล้ว มีทาง มีทางขายได้แน่ ๆ ผมบรรยายคุณลักษณะทั้งหลายซึ่งรวมทั้งการรับประกันตลอดชีวิต จากนั้นผมเฝ้ารอใจจดใจจ่อ นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่กลั้นใจนิ่งฟังสิ่งที่กำลังจะตามมา
“ฉันคิดว่ารุ่นนี้ยังมีคุณสมบัติอีกอย่างที่คุณยังไม่ได้เล่าถึง...”
นี่แหละครับ คือสิ่งที่ผมอยากจะได้ยิน
“อ๋อ, รุ่นนั้นเอง มีครับ....มีแน่นอน....ซูปรา เอ็กซ์-14 เดอลุกส์ มีคุณสมบัติพิเศษที่คุณพุดถึง....ไม่ใช่เครื่องนี้หรอกครับ รุ่นพิเศษของเราอยู่ในโชว์รูมด้านในครับ....เชิญตามมาทางนี้เลยครับ”
เธอพึมพำตอบรับ ผมเดินนำเข้าไปในห้องพิเศษซึ่งมีม่านกั้นมิดชิด โทรทัศน์รุ่นซูปรา เอ็กซ์-เอ ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง ถ่ายทอดขบวนพาเหรดบุปผาชาติ ผมหมุนปุ่มข้างเครื่องไปยังตัวอักษรเอส ไม่มีอะไรนอกจากเม็ดสีขาวดำวิ่งวุ่นเต็มจอ ผมปรับเครื่องชั่วขณะ ภาพของเด็กชายหัวยุ่งปรากฏบนจอ ดูท่าว่าเขาสนอกสนใจกระดานหมากฮอสที่อยู่ตรงหน้า “ทิมมี่...” เสียงกรีดแหลมดังแว่วมา “คุณไคลน์มาแล้ว ได้เวลาเรียนเปียโนแล้วล่ะ...บอกโจดี้ให้กลับบ้านก่อนสิลูก”
“เดี๋ยวไม่ได้หรือแม่...เดี๋ยวเดียว”...โธ่...”
ลูกค้าของผมทำหน้ายุ่งท่าทางเบื่อหน่าย “รับอย่างอื่นไม่ได้หรือไง ?” ผมปรับปุ่ม หมุนหาคลื่นใหม่ เม็ดสีขาวดำวิ่งเต็มจอ ทันใดนั้นภาพใหม่ปรากฏบนจอ สีสันเป็นจริงเหมือนธรรมชาติ คราวนี้เป็นภาพห้องนอนสาวน้อยหน้าหวานผมสีน้ำตาลเข้ม นั่งหน้าตาบอกบุญไม่รับ มือแตะสร้อยคอมรกตหลบสายตาชายวัยกลางคนที่จับจ้องกราดเกรี้ยว “ฉันไม่ได้ซื้อสร้อยคอมรกตนั่นให้เธอ...บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าได้มาจากไหน ?...” เสียงของเขาขุ่นเคือง หน้าแดงจัดด้วยความโกรธ “...ได้สร้อยมาจากไหน...บอกมาเดี๋ยวนี้...นัง...” ภาษาที่ไหลพรูออกมาจากปากของเขาไม่อาจจะนำบรรจุเข้าไปในรายการปกติได้แน่นอน ผมปิดสวิตช์เครื่องก่อนที่จะหันหน้ามาหาลูกค้า “...คุณก็คงได้เห็นแล้วว่า สามารถเลือกความบันเทิงได้เต็มอิ่ม...เรารับรองได้”
ตาของเธอวาววามเป็นประกาย “ฉันข้องใจอยู่นิดเดียว...ฉันจะเลือกช่องได้ทุกช่องหรือว่า...”
“การทำงานของเครื่องโทรทัศน์รุ่นนี้ ไม่ต่างกับวิทยุสมัครเล่น...” ผมชิงอธิบาย “คุณจะหมุนหาคลื่นจากที่ไหนก็ได้...และนี่เองที่ทำให้มันดูน่าตื่นเต้น ท้าทาย คุณไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจะพบเจออะไร...แต่ถ้าคุณต้องการ คุณซ้อมมือไม่นาน คุณก็สามารถเลือกช่องที่คุณต้องการ หมุนหาคลื่นในเขตที่คุณต้องการจะรับ”
“เครื่องโทรทัศน์ชนิดนี้มีสักกี่เครื่องกันแน่ ?” เธอถามไถ่ด้วยความสนใจ
“ในตอนนี้มีไม่กี่ร้อยเครื่องหรอกครับ มีจำหน่ายเฉพาะในเขตมหานครของเราเท่านั้นเอง...คุณก็คงพอคาดได้นะครับว่า เราเลือกลูกค้า เราต้องการเสนอสินค้าชนิดนี้ให้แก่คนพิเศษระดับแนวหน้าเท่านั้นมีแต่คนชั้นสูงเท่านั้นล่ะครับที่จะมีสิทธิ์ได้จับจองเป็นเจ้าของ”
“ฉันก็คิดว่าต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว” ประกายวาววามปรากฏขึ้นอีกครั้ง “...ฉันอยากจะรู้อีกอย่าง ทำไม...ทำไมเครื่องถึงรับได้ยังงี้ ?...”
ข้อนี้ผมเต็มใจที่จะอธิบายความพิเศษของสินค้า “ผมคิดว่าเห็นได้ชัดอยู่แล้วครับ, มาดาม...ช่องที่รับได้...จะพูดไปก็เหมือนกับการดักฟังโทรศัพท์นั่นเองครับ”
“...แต่นี่มันทีวีนะ ?”
“ใช้หลักการเดียวกันครับ...ผมไม่อาจอธิบายได้มากกว่านี้ ขออภัยครับ...เป็นความลับทางการค้าครับ” ผมยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นก่อนที่จะถามเธอ “...มาดามตกลงใจจะรับโทรทัศน์ของเราสักเครื่องไหมครับ ?” ผมรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว
“ราคาเท่าไหร่ ?”
ผมจ้องตาเธอตรง ๆ “แสนบาทถ้วนครับผม”
หนังตาเธอไม่ได้กระตุกแม้แต่นิดเดียว “ตกลง ฉันจะเซ็นเช็คให้ คุณจะโทรฯไปสอบถามที่ธนาคารก่อนก็ได้”
“ขอบคุณครับมาดาม คุณต้องการจะให้เราจัดส่งให้...หรือว่าคุณจะ...”

..............................................................
“ยิ้มหน่อย...ยิ้มหวาน คุณสุภาพสตรี ตอนนี้กล้องกำลังจับอยู่ที่คุณ”
......................................................................


“อ๋อ, นั่นไม่จำเป็นเลย ฉันถือติดมือไปเลยดีกว่า ก็คุณบอกแล้วว่าเครื่องเบาพอที่จะหิ้ว...”
“ครับผม...ไม่มีปัญหาอะไร...เอ้อ, ผมยกเครื่องใหม่แกะกล่องมาให้ดีกว่าครับ เพราะเครื่องนี้เป็นเครื่องเก่าสักหน่อย เราเอาไว้สาธิตให้ลูกค้าดูน่ะครับ” ผมรีบตรงไปแกะกล่องที่วางกองพะเนินชิดฝาห้อง “อ้อ...อีกเรื่องนะครับ เกือบลืมบอกไป...ถ้าเผื่อว่าเครื่องเกิดชำรุดซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นเลย...ไม่ว่าจะเพราะเหตุใดก็ตาม ถ้าเครื่องเกิดชำรุด...ขอความกรุณาให้เรียกช่างจากร้านของเราเท่านั้นนะครับ ถ้าเป็นช่างจากที่อื่น ไม่ว่าจะฝีมือดีขนาดไหน อย่าให้เขาแตะเครื่องนี้โดยเด็ดขาด...เครื่องนี้ค่อนข้างจะละเอียดอ่อนซับซ้อน...แม้แต่จะเปิดด้านหลังเครื่องก็ตามที อาจจะทำความเสียหายต่อระบบการรับได้...อย่าลืมนะครับ...เฉพาะช่างของร้านเราเท่านั้นนะครับ”
จากนั้นก็มีการตกลงเรื่องปลีกย่อยอีกชั่วครู่ เธอเดินตัวปลิวออกจากร้านด้วยความพออกพอใจที่ได้สินค้าที่อยากได้มานานแสนนาน
เมื่อเธอเดินลับไปแล้ว เจ.ที.เจ้าของร้านคนใหม่เดินมาตบไหล่ผมเบา ๆ “ไม่เลวเลย จอร์จ ขายได้วิเศษมาก เพียงแค่สองวัน แกขายได้ไม่เลว...ทำงานดีมาก”
“ผมไม่กล้ารับคำชมหรอกครับ” ผมตอบเขาตามความเป็นจริง “ก็อย่างที่คุณบอกเอาไว้ ไม่ว่าใครก็ขายโทรทัศน์แบบนี้ได้...สินค้าดีจริง ๆ ไม่เห็นต้องใช้ฝีมืออะไรเลยครับ”
“ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอกจอร์จ ไม่ว่าสินค้าจะดีอย่างไร เราไม่เคยมองข้ามการจูงใจลูกค้า ทุกอย่างต้องใช้ฝีมือ...เออ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าตอนเย็นวันนี้สามีของเธอจะโวยวายขนาดไหนถ้ารู้ว่าเธอจ่ายเงินมหาศาลก้อนนี้...คืนนี้ฉันจะต้องหมุนคลื่นดูเธอแน่ ๆ รับรองไม่พลาดรายการดี ๆ ยังงี้”
“ยิ้มหน่อย...ยิ้มหวาน คุณสุภาพสตรี ตอนนี้กล้องกำลังจับอยู่ที่คุณ” ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ท่านครับ ตลอดเวลาที่เราขายโทรทัศน์แบบนี้ ไม่มีใครสงสัยหรือจับได้เลยหรือครับ ?
เจ้าของร้านยักไหล่ “ไม่เห็นแปลก ไม่เห็นมีใครโวยวายนี่นะ คนที่ซื้อเครื่องรับโทรทัศน์แบบนี้ก็ไม่ใช่วิศวกร...พวกเขาไม่มีทางรู้เรื่องนี้ กล้องถ่ายทอดโทรทัศน์ที่ติดไปกับเครื่องรับ...จะทำงานก็ต่อเมื่อสวิตช์ปิด จะมีอะไรแนบเนียนไปกว่าเครื่องรับโทรทัศน์ที่ปิดแล้ว...อีกอย่างหนึ่งคนที่ซื้อเครื่องรับพิเศษจากเราไป เขาจะโวยวายทำไมในเมื่อได้ดูการถ่ายทอดหนังสด การได้เห็นอะไรแปลกที่เขาไม่มีทางจะได้เห็น เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น น่าติดตามชม เขาจะมาเสียเวลาโวยวายทำไมกัน ?”
“แต่ท่านครับ การติดตั้งกล้องถ่ายทอดไปกับโทรทัศน์ที่เราขายทุกเครื่องน่าจะเสี่ยงต่อการตรวจจับของคณะกรรมการควบคุมคลื่นวิทยุและโทรทัศน์ ในที่สุดเขาก็คงจะจับเราได้”
“โอ้ย, อีกนาน เมื่อถึงเวลานั้น เราก็เปิดแน่บไปอเมริกาใต้แล้ว ฉันเองอยากจะไปอยู่อเมริกาใต้มานานแล้ว...แต่ตอนนี้มีอะไรดี ๆ ดู...”
เจ้าของร้านเปิดสวิตช์ทีวี ภาพห้องนอนปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แม่สาวน้อยคนนั้น นอนฟุบหน้าร้องไห้อยู่บนเตียงคนเดียว หน้าตาปูดบวมเป็นรอยม่วงช้ำถนัดตา เจ.ที พูดอะไรผมไม่ทันได้ตั้งใจฟัง ผมเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงคอมมิชชั่นที่จะได้รับ
ถ้าผมขายได้เหมือนสองวันที่ผ่านมานี้...
อีกไม่นานผมก็คงมีเงินพอที่จะซื้อเครื่องโทรทัศนามาดูสักเครื่อง

ที่มา : คัดลอกมาจาก วารสาร “รู้รอบตัว” ฉบับเดือน มีนาคม 2529 จัดพิมพ์จำหน่ายโดย บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด 800/43-45 ซอยตระกูลสุข ถนนอโศกดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพฯ 10400

Return to “ระดับมัธยม”

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests